• 27/01/2009

Column Frank Woestenburg: Herinneringen aan De Negende

Een jaar geleden mocht ik ter gelegenheid van de Europese kampioenschappen allround voor de eerste maal kennismaken met Kolomna, een flinke stad in Rusland met 43 kerken, één discotheek, één overdekte ijsbaan en twee grote hotels.

Over de kerken kan ik niet oordelen, maar met de discotheek en zeker met de ijsbaan was niets mis. Dat laatste gold helaas niet voor het hotel (Hotel Kolomna) waar ik was ondergebracht. Althans, niet voor de negende verdieping. De etage was eigenlijk tijdelijk gesloten en stond op de nominatie om grondig gerenoveerd te worden (sloop had me een betere optie geleken), maar vanwege een groot aantal overboekingen werden gasten die de pech hadden om laat te arriveren alsnog veroordeeld tot De Negende. U begrijpt het al, ik had pech.

Mijn deur (kamer 914) hing scheef in de sponning en kon niet op slot. Gordijnen voor de (tochtende) ramen ontbraken, het stinkende tapijt op de vloer had dezelfde kleur als het water uit de kraan: bruin. En de elektriciteit deed het vaker niet dan wel, waardoor ik ’s nachts – gehuld in thermisch ondergoed én een joggingpak – onder twee dikke dekens nog steeds lag te rillen van de kou. Het was met recht een onvergetelijke ervaring.

Afgelopen weekeinde werd er in Kolomna wederom geschaatst, ditmaal door de sprinters. Indrukwekkend was – naast de twee bronzen plakken van Christine Nesbitt op de 1000 meter – vooral de dubbelslag van Denny Morrison op deze afstand. De pupil van trainer Marcel Lacroix is de afgelopen jaren als een sluipmoordenaar naar de top geslopen en geldt straks – zoals het er nu uitziet – als een belangrijke gegadigde voor olympisch eremetaal. De vraag is in hoeverre dat laatste ook geldt voor zijn landgenoten Jeremy Wotherspoon, Mike Ireland en Cindy Klassen. De grote namen van het Canadese schaatsen werken in relatieve stilte aan hun comeback. Wotherspoon en Ireland raakten bij de eerste World Cup van het seizoen in Berlijn zwaar geblesseerd als gevolg van een valpartij. Beiden klapten met hoge snelheid tegen de luchtkussens.

Sinds Erben Wennemars bij het WK sprint in Moskou eveneens zwaar geblesseerd raakte, nadat hij onzacht in aanraking met de boarding was gekomen, is in Nederland de discussie over de kwaliteit van de boardings nieuw leven in geblazen. TVM-coach Gerard Kemkers riep meteen op tot een nieuw onderzoek, daarbij gesteund door de meeste collega-coaches. In Kolomna deed ook Mike Crowe, de coach van Wotherspoon, een duit in het zakje. ,,Als er in Berlijn niets verandert, kom ik daar in elk geval nooit meer”, zo las ik een citaat uit zijn mond.

Het valt te hopen dat de ISU de signalen van schaatsers en coaches eindelijk eens serieus neemt en de bochtenbeveiliging hoog op de agenda zet. Duidelijk is dat er genoeg mogelijkheden zijn om de impact van een val te verminderen en daarmee de risico’s op zware blessures te verkleinen.

Over risico’s gesproken. Met de negende verdieping van Hotel Kolomna is het uiteindelijk – wonder boven wonder – toch nog goed gekomen trouwens. Nu de luchtkussens nog…

(c) 2009 LinkiT / Frank Woestenburg, verslaggever Telegraaf