• 15/03/2009

Column Ab Krook: Het werkijs van Vancouver

De vraag was onvermijdelijk. Iedereen wilde na afloop van de allereerste training op het Olympische ijs van Vancouver natuurlijk weten wat de mening over het heilige IJS was. De mooiste reactie hoorde ik van de Chinese bondscoach Sijtje van der Lende die de omstandigheden in Vancouver vergeleek met de baan in Groningen waar ze zich met haar Chinese schaatsploeg wil voorbereiden op de Olympische Winterspelen. Wel een leuke vergelijking maar niet juist. De baan zal vergelijkbaar zijn met een gemiddelde laaglandbaan in Europa. Waarbij een groot plus punt was dat de omstandigheden voor een ieder gelijk waren.

Calgary zal voor de Canadezen altijd de baan blijven voor snelle tijden en grote wedstrijden en we weten nu al dat de Olympic Oval na de Spelen van 2010 onverbiddelijk gesloten zal worden. Er komt een sporthal in en er zullen evenementen worden georganiseerd, die weinig met schaatsen te maken hebben. Vancouver maakte op mij een plezierige indruk. De sfeer is er relaxed en de Olympische Spelen leven ontzettend bij de plaatselijke bevolking. Zeker ook omdat er duizenden Nederlanders in de omgeving van de baan wonen. Verder is de controle rond de ijsbaan streng maar met een glimlach en je wordt er zelfs niet kwaad als nerveuze verkeersregelaars alleen maar chaos veroorzaken, in Vancouver pik je dat. Of eigenlijk Richmond, want daar staat de schitterende Olympic Oval die voor iedereen ook makkelijk per watervliegtuig bereikbaar is. Overal zag ik landingsplaatsen bij de rivier de Fraser, in de buurt van de baan. Dan toch maar even voor het laatst dit seizoen de sportieve prestaties. Wie aan de vooravond van de WK Afstanden de berichtgeving in de media volgde, had het idee dat Nederland op de Olympic Oval een enorme draai om hun oren zouden krijgen. Dat viel allemaal mee. Sven Kramer is absoluut een klasse apart en won op indrukwekkende wijze de 5 en 10 kilometer. Daar staat internationaal dit moment geen maat op. Toch verwacht ik dat hij de komende jaren wel meer tegenstand gaat krijgen, bijvoorbeeld van de snelle Amerikaan Trevor Marsicano die een indrukwekkend visitekaartje afgaf in Vancouver. Hij is pas 19 jaar en zal alles doen om aansluiting te krijgen met Sven. Positief vond ik ook de wereldtitel van Renate Groenewold op de 3000 meter. Ze laat duidelijk zien de potentie te hebben om volgend jaar met een gouden plak naar huis te gaan op haar favoriete afstand. Datzelfde gevoel heb ik ook over de mannenachtervolgingsploeg. Ik probeer altijd positief kritisch te zijn en vanuit die achtergrond wil ik nog wel zeggen dat we in Nederland nog stevig aan de bak moeten om volgend jaar hier in Vancouver succesvol te zijn. Er zijn op dit moment zowel bij de sprinters als bij de vrouwen nog erg veel vraagtekens. Een mooie uitdaging voor de coaches! Met de extra druk voor de Canadezen om in eigen huis te rijden wisten zij erg goed om te gaan. De Canadezen dromen van Olympisch goud op de thuisbaan in Richmond en dat zal de wereld weten ook. Christine Nesbitt greep alvast het WK/goud op de 1000 meter en de ploegachtervolging was een prooi voor de Canadese dames. Er hing zelfs een derde gouden medaille in de lucht op de 1500 meter voor Kristina Groves. Ze reed de snelste tijd maar werd gediskwalificeerd omdat ze de blokjes raakte. `Had ik maar niet de blokjes moeten raken.´, was haar nuchtere reactie na afloop. Op de 5000 meter liet Clara Hughes zien weer helemaal terug te zijn: een tweede plaats achter Sablikova is prima! De les van deze WK Afstanden is dat we hele spannende Spelen tegemoet gaan en dat er voor de diverse coaches over de hele wereld nog veel uitdagingen liggen.

© 2009 Linkit / Ab Krook