• 25/03/2009

Column Frank Woestenburg: Over de witte uil en vogelpoep

Het WK afstanden op de Richmond Olympic Oval zit erop. Voor de meesten was het de eerste kennismaking met de olympische ijsvloer van Vancouver 2010. Bijzonder was de roltrap naar boven. Nergens anders ter wereld wordt er geschaatst op de eerste verdieping.

Ook nergens anders ter wereld wordt alles nauwgezet in de gaten gehouden door een witte uil, sinds het WK afstanden zonder twijfel de bekendste uil ter wereld. In ieder geval alle Nederlandse media besteedden uitgebreid aandacht aan het diertje, dat zich sinds de bouw van de baan tussen de houten plinten van het dak heeft verschanst. De NOS toonde de uil zelfs in slow-motion, als bewijs dat hij wel degelijk bestond.

De schaatsers genoten van de attractie. In Nederland werd er bij Domino Day ooit een mus neergeschoten, omdat het vogeltje als een serieuze bedreiging werd gezien voor de totale operatie. Door hem (of haar) zouden de dominostenen verkeerd of te vroeg kunnen vallen, hetgeen een live tv-uitzending in de soep zou laten lopen.

Maar schaatsers zijn over het algemeen vredelievende mensen. Althans, niemand die opperde om de witte uil van de Oval te laten doodschieten, omdat de uitwerpselen een mogelijk gevaar zouden kunnen opleveren. En dat terwijl de meesten het verhaal van Hilbert van der Duim kennen, die ooit – in 1981 – tijdens een EK allround ten val kwam. Volgens eigen zeggen door toedoen van vogelpoep. Het verhaal werd breed uitgemeten in de kranten van die tijd. Jaren later verklaarde Van der Duim dat de vogelpoep verzonnen was, maar dat laatste wilde niemand weten. Het oorspronkelijke verhaal was namelijk veel mooier.

De hoofdrolspeler van het WK afstanden was in mijn ogen dan ook de witte uil, samen met Sven Kramer die drie gouden plakken veroverde (op de vijf en tien kilometer alsmede op de ploegachtervolging). Ook de Canadese ploeg kwam goed uit de verf, met de titels van Christine Nesbitt op de 1000 meter en de vrouwen op de ploegachtervolging als belangrijkste wapenfeiten.

Voor het dieptepunt van het toernooi tekent Kristina Groves. Of eigenlijk de hoofdscheidsrechter. De Canadese stak op de 1500 meter met kop en schouders boven de rest uit, maar werd na afloop gediskwalificeerd omdat ze in de bocht een blokje had geraakt. Opmerkelijk is dat voorafgaand aan het toernooi de meeste coaches zich nog hadden uitgesproken tegen diskwalificatie na een dergelijk vergrijp. De sanctie was in hun ogen veel te zwaar en een tijdstraf of een gele kaart zou in hun ogen een betere oplossing zijn. Gianni Romme, de coach van Anni Friesinger die later op het podium het goud kreeg omgehangen, vertelde dat uitgerekend Canada niet wilde dat er aan de regel getornd zou worden. Waarschijnlijk wordt daar inmiddels anders over gedacht.

Overigens maakte Anni Friesinger een mooi gebaar toen ze op het podium de hoogste trede had beklommen. Ze haalde haar schouders op, alsof ze wilde zeggen: sorry, ik kan hier ook niets aan doen. Voor haar was Kristina Groves de winnares. En zo dacht eigenlijk iedereen erover.

© 2009 Linkit / Frank Woestenburg, verslaggever Telegraaf