• 14/09/2009

Het grote verdriet van Canada (en van Gaétan Boucher)

Over minder dan vijf maanden wordt in Vancouver de vlam ontstoken. 22 Jaar na Calgary keert daarmee het olympisch vuur terug op Canadees grondgebied. En kan het verdriet van toen worden uitgewist. Eindelijk.

De Spelen van Calgary werden destijds het toernooi van de Duitse kunstrijdster Katarina Witt, die haar titel van vier jaar eerder met succes prolongeerde. En van de bebrilde Britse schansspringer Eddie ‘the Eagle’ Edwards, die zich met ware doodsverwachting van de schans stortte zonder daarbij de basisbeginselen van de sport onder de knie te hebben. De Jamaicaanse bobsleeërs werden eveneens wereldberoemd en hun avonturen werden later verfilmd in Cool Runnings. De grote sterren van Calgary werden echter Matti Nykänen, de Finse schansspringer, en natuurlijk Yvonne van Gennip. Beiden wonnen driemaal goud. De laatste vierde dat op de Olympic Oval van Calgary met een wollen muts (goud hé) en later tijdens haar huldiging op de Grote Markt in Haarlem met een rode clownsneus.

In Canada zelf zullen de Spelen van 1988 echter vooral herinnerd worden vanwege de schamele medaille-oogst. Sterker nog, voor het eerst in de olympische geschiedenis wist een thuisland geen gouden plak in de wacht te slepen. Canada eindigde in het medailleklassement typerend genoeg als dertiende, met slechts twee zilvere en drie bronzen medailles. Nederland werd overigens zevende, dankzij de drie gouden medailles van Van Gennip, twee zilveren medailles (Jan Ykema op de 500 meter, Leo Visser op de 5000 meter) en twee bronzen medailles (Gerard Kemkers op de 5000 meter en opnieuw Leo Visser op de 10.000 meter).

Het grote verdriet van Canada werd gepersonifieerd door Gaétan Boucher, de succesvolle sprinter uit Québec. Boucher had al in 1976 op het olympischeplatform gedebuteerd. In Innsbruck werd hij op 17-jarige leeftijd tweemaal veertiende, op de 500 en 1500 meter. In 1980 (Lake Placid) eindigde hij als tweede op de 1000 meter (achter Eric Heiden) en in 1984 (Sarajevo) vergaarde hij eeuwige olympische roem. Hij veroverde in het voormalige Joegoslavië brons op de 500 meter en goud op zowel de 1000 als de 1500 meter. Nog nooit eerder had Canada een gouden medaille op de Winterspelen gewonnen.

Vier jaar later had Boucher, naar wie in Sainte-Foy, Québec een schaatsbaan is vernoemd, zijn imposante carrière in eigen land willen afsluiten met een nieuw olympisch hoogtepunt. Het was hem echter niet gegund. Boucher faalde jammerlijk in zijn opzet. Geplaagd door een opspelende enkelblessure eindigde hij in de overdekte ijsarena van Calgary op de 1000 meter teleurstellend als vijfde. Nog regelmatig denkt Boucher, die tegenwoordig ijshockeyschaatsen fabriceert, terug aan die zwarte dag in zijn carrière en wenst hij stilletjes dat hij het nog een keer over zou kunnen doen.

In Vancouver krijgt niet hij, maar de gehele Canadese sport tussen 12 en 28 februari de kans zich te revancheren voor het trauma van 1988. Met name in het langebaanschaatsen liggen grote mogelijkheden. Het woord is aan Jeremy Wotherspoon, Mike Ireland, Cindy Klassen, Christine Nesbitt, Brittany Schussler, Kristina Groves, Denny Morrison en tal van anderen. Ze zouden Gaétan Boucher er een grote dienst mee bewijzen…

(door Frank Woestenburg, verslaggever Telegraaf)