Tussen de bedrijven wonnen Ireen Wust (1500 meter), Sven Kramer (5000 meter) en Mark Tuitert (1500 meter) knap goud. De Canadese Christine Nesbitt haalde het zelfde kunststukje uit op de 1000 meter en de Canadese mannen wonnen goud op de ploegachtervolging. Ik denk dat beide landen daarmee te weinig hebben gekregen, maar aan de andere kant leert de geschiedenis dat iedere Olympische Spelen zijn eigen helden voortbrengt. Wie kende de Koreaan Lee, de winnaar van het goud op de 10 kilometer en het zilver op de 5000 meter?

Het waren ook de Spelen van de dramatiek. De beelden van de foute wissel van Sven Kramer zijn de hele wereld overgegaan. Sven is nog jong en kan nog minstens 2 Spelen mee, maar voor coach Gerard Kemkers is zijn verkeerde aanwijzing niet minder dan een persoonlijk drama. Ik hoop oprecht dat Nederland snapt dat Gerard een absolute topcoach is en dat hier sprake is geweest van een black-out met achteraf grote gevolgen. De tijd zal leren hoe Gerard uit dit menselijke drama komt. Ik heb wel het voorstel gedaan aan de ISU om regels te stellen voor coaches op de kruising. Zo langzamerhand slepen sommige coaches zoveel mee aan borden, papieren en zelfs portofoons dat het zo langzamerhand een gevaar voor de coach zelf en de sporter gaat worden. Ik wil niet zover gaan als in de atletiek om de coach langs de baan te verbieden maar het lijkt me zeker zinvol om beperkingen op te leggen aan wat er op de kruising al of niet kan. Ook in het belang van de coaches zelf. 

Een drama vond ik ook de ploegachtervolging. Ik wil niet te diep ingaan op wat er allemaal wel of niet is fout gegaan, maar ik schrok er wel van dat miljoenen tv-kijkers hebben kunnen zien hoe broos de verhoudingen in het Nederlandse topschaatsen zijn. Coaches die tegen elkaar te keer gaan, sporters van verschillende teams die elkaar verwijten maken, dat moet echt anders. Na de Olympische Winterspelen moeten we met de verschillende merkenteams aan tafel om de onderlinge verhoudingen te professionaliseren, maar ook om af te spreken hoe we met de Nederlandse ploeg een zo sterk mogelijke achtervolgingsploeg moeten samenstellen. De teams moeten beter gaan samenwerken en topmensen uit het schaatsen zullen die gesprekken op gang moeten brengen. De Nederlandse ploegen kunnen veel van elkaar leren, maar dat lukt maar steeds niet omdat te organiseren. 

Daarom verlaat ik nu Vancouver met gemengde gevoelens. Er is nog veel werk aan de winkel!

De Spelen in Vancouver waren in ieder geval niet saai. Nog voordat het vuur in de hoofdstad van British Columbia was ontstoken, hadden de Spelen al een leven geëist. De Georgische rodelaar Nodar Koemaritasjvili verongelukte tijdens een trainingsrun op de gevaarlijke baan van Whistler.
Ook op sportief gebied was er de afgelopen twee weken volop dramatiek. Het olympisch schaatstoernooi spande daarbij de kroon. Er was de klucht met de dweilmachines en de haperende startpistolen, er was – met dank aan Gerard Kemkers – de fatale wissel van Sven Kramer op de tien kilometer, er waren tal van verrassingen, veelal van Zuid-Koreaanse makelij, er was een kolderieke buiteling van Anni Friesinger op de ploegachtervolging en er was – last but not least – Canadees schaatsgoud in eigen land.

Daarmee werd afgerekend met een olympische traditie, die voor Canada een obsessie dreigde te worden. Nog nooit had Canada op Spelen in eigen land (Montreal ‘76, Calgary ‘88) een gouden medaille veroverd. Maar Christine Nesbitt (1000 m) en de mannen-achtervolgingsploeg braken wat dat betreft de ban. De Spelen waren – althans op sportief vlak – sowieso succesvol voor het gastland, dat 26 medailles veroverde, waarvan 16 gouden. De belangrijkste gouden plak voor de Canadezen was – met afstand – de sensationale winst van de ijshockeyers. In de finale tegen de Verenigde Statende scoorde Sven Kramers look-a-like Sidney Crosby de winnende goal, in overtime nog wel.

Afgezien van het sportieve aspect zal het gastland met gemengde gevoelens terugkijken op de twee veelbewogen weken in Vancouver. In diverse buitenlandse media werden de Spelen zelfs al de slechtste ooit genoemd, een predikaat dat was voorbehouden aan de chaotische olympische afleveringen van Atlanta en Montreal. Aanleiding van de massale kritiek was de reeks aan incidenten: het ongeval van de Georgische rodelaar, de technische missers tijdens de openingsceremonie, het slechte weer en het gebrek aan sneeuw op Cypress Mountain, de falende tijdwaarneming bij het biathlon en het geblunder met de dweilmachines bij de schaatswedstrijden. Het hartverwarmende enthousiasme van de sportgekke Canadezen maakte echter een hoop goed. En, ach, wat zouden de Spelen zijn zonder incidenten?

Voor Nederland verliepen de Spelen aanzienlijk minder succesvol dan vooraf verwacht. In de aanloop had chef de mission Henk Gemser zich laten ontvallen dat hij hoopte op een recordscore van 12 medailles, maar de oranje-afvaardiging bleef steken op acht plakken, waarvan viermaal goud. De score had hoger kunnen (en moeten) uitvallen als de belegeiding van kopman Sven Kramer geen fatale steken had laten vallen. Eerst was er de al gememoreerde blunder van Gerard Kemkers, later stond een gemankeerde voorbereiding op de ploegachtervolging een gouden resultaat in de weg, hetgeen vooral bondscoach Wopke de Vegt aangerekend dient te worden. De olympische ambitie om structureel in de top-tien van de wereld te eindigen kan in ieder geval weer een aantal jaren de koelkast in…

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

De Olympische Spelen vragen veel van een coach, die iedere seconde moet acteren op het allerhoogste niveau. Dan kan het zijn dat het een keer fout gaat. Maar op dit moment wil je dit niet maar mag het ook niet.. Hij heeft een fout gemaakt, onder immense druk waarbij beslissingen in een halve seconde moeten worden genomen. Ik begrijp de woede van Sven Kramer meteen na zijn race, maar vond hem in de interviews een half uur later weer de grote sportman zoals wij hem kennen. Beheerst, maar teleurgesteld maar nam ook zijn eigen verantwoording. Een groot sportman waardig! Die beheerste reactie zou mogelijkerwijs weer een brug kunnen slaan naar verdere samenwerking tussen coach en vedette. Alleen zal de komende maanden moeten blijken of het 10 kilometerincident niet een te groot impact heeft gehad op de relatie tussen Kemkers en Kramer.

Een voorzichtige voorspelling van mij is dat ze er wel uit kunnen komen. De tijd zal de diepe wonden moeten helen. Het zijn trouwens toch opmerkelijke Winterspelen. Vooraf hadden we de verwachtingen wat getemperd, maar ineens zijn er al 3 gouden medailles. Sven Kramer op de 5 kilometer was super, maar de plakken van Mark Tuitert hadden meer een verhaal. Mark Tuitert die zich op de 1500 meter terugknokte na jarenlange afwezigheid in de absolute wereldtop en Ireen Wüst die hier bewees dat ze ondanks een slechte seizoensstart nooit afgeschreven mag worden.
Tot zover een tussenbalans van een Olympische Spelen waar iedere dag wel iets gebeurt. Ik kom in een volgende column graag terug op al die andere spectaculaire zaken: van het goud van Nesbitt tot het gepruts met de Zamboni’s maar vandaag gaat het voor iedere schaatsfan alleen maar om Sven Kramer en Gerard Kemkers. Dat begrijp ik dan wel weer.

De Olympische Spelen in Vancouver zijn ruim een week oud, maar saai is het nog geen dag geweest. Bij het ontsteken van de vlam ging het al mis, een Georgische rodelaar verongelukte en ondertussen bleef de zon lekker schijnen en de sneeuw verder smelten. Ook het schaatsen haalde bijna dagelijks de headlines in Canada.

In de overdekte Richmond Olympic Oval werd prachtige sport geleverd en viel op sportief vlak slechts een enkele (Zuid-Koreaanse) verrassing te noteren. Huizenhoge favorieten als Sven Kramer Shani Davis, Martina Sábliková en Christine Nesbitt hebben vooralsnog gedaan wat van hen verwacht werd. Dat laatste gold echter niet voor de organisatie, die aan de lopende band blunderde. En bleef blunderen.

Tijdwaarneming, startpistolen en dweilmachines, niets leek de voorbije week te functioneren. Schaatsers die met het vooruitzicht op eeuwige roem vier jaar lang keihard hadden getraind zagen hun olympische droom in duigen vallen door falende amateurs tot op het allerhoogste niveau. Voor de ogen van de tv-camera’s trokken IOC-baas Jacques Rogge en ISU-voorzitter Ottavio Cinquanta wit weg als zich weer een incident voordeed.

Gefaald wordt er echter op alle niveaus en in alle gelederen. Denk aan Erica Terpstra, de voorzitter van NOC*NSF die met een glaasje of wat teveel op in het Holland Heineken House, ook wel de Hopeloze Huldigings Hut genoemd, meende een radio-interview te moeten geven. Het was een feest om naar Erica te luisteren (’Jujie sij sjeweldig’) en iedereen in Vancouver heeft er hartelijk om gelachen, maar het boegbeeld van de nationale sport had er beter aan gedaan voor deze ene keer haar mond te houden. En de falende persvoorlichters van NOC*NSF hadden juist nu een keer hun mond niet moeten houden en arme Erica voor deze afgang moeten behoeden. In plaats daarvan stonden ze erbij en keken ze ernaar. Overigens maakte Erica een grandioze opmerking toen ze de volgende ochtend, met een lichte kater, aan haar optreden werd herinnerd. ,,Ach jongens”, zo sprak ze, ,,je moet het nuchter bekijken…”

Nuchter bekeken is NOC*NSF sowieso een club om olympisch gek van te worden. Niet gehinderd door enige ervaring of kennis van zaken probeert men rond de Nederlandse (schaats)medailles alles naar haar hand te zetten. Met een averechts effect. Mensen die al jarenlang meelopen in het schaatsen worden achteloos aan de zijlijn geparkeerd, of het nou sponsors, bestuurders, voorlichters of journalisten zijn. Zelfs een shorttracker die uitgeschakeld is en graag zijn verhaal wil vertellen aan de schrijvende pers wordt na een minuuttje al door een vrouwtje van NOC*NSF aan zijn jasje meegetrokken. Weg van de pers. Waarom? Niemand die het weet.

Dit zijn de Spelen en dus moet alles gebeuren volgens de spelregels van NOC*NSF. Met als gevolg dat iedereen gillend gek wordt. Het schijnt erbij te moeten horen. Helaas.

Ondertussen worden in de internationale media de Spelen in Vancouver al aangeduid als de slechtste ooit, een dubieuze vermelding die Atlanta 1996 en Montreal 1976 in het verleden al eens kregen opgespeld. Men heeft nog ruim een week om die blamage te voorkomen.

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

Maar terug naar het schaatsen. De kaarten zijn geschut en er gaat een Nederlands team naar Vancouver. Het Control Team van Jac Orie is hofleverancier met 7 deelnemers, VPZ heeft er vijf, TVM drie en APPM en Hofmeijer ieder 1. Het aantal deelnemers is goed voor de sponsor, maar je mag er niet te lang van genieten. Hoewel een team met rijders die allemaal eens wereldkampioen zijn geweest en nu maar met drie van hun toppers aan de start staat, moet zich wel erg ongemakkelijk voelen. Maar het oude Olympische gezegde dat meedoen belangrijker is dan winnen bestaat niet meer. Niks hoor. Voor een topsporter telt de medaille en een land kun je afrekenen op het aantal medailles dat ze mee naar huis nemen. Dat zijn de wetten van de topsport en toppers als Sven Kramer, Ireen Wust , onze sprint en middenafstand dames , Stefan Groothuis , Simon kuiper en Bob de Jong weten niet beter. Bij de Amerikanen en Canadezen telt dat nog meer. In die sporters brandt het heilig Olympisch vuur doordat het in die landen niet gaat om het winnen van een Worldcup in Collalbo of Harbin maar de om de kleur van de medailles op de Spelen. Is dat een gouden plak dan ben je van ‘zero’ ineens ‘hero’ en kun je op de koffie bij president Obama en krijg je een paar duizend huwelijksaanzoeken en sponsoraanbiedingen.

Terug naar Nederland. Er is in de media veel geschreven over het ‘matrix’-systeem. Een bijna wiskundige wijze van het selecteren van Olympische deelnemers via AKT 1 en AKT 2. Er was veel kritiek. Ik heb er een dubbel gevoel over. Nederland Schaatsland heeft zo’n enorme prestatiedichtheid, dat iedere selectie tot discussie leidt. De coaches hebben samen met de KNSB gekozen voor dit wiskundig systeem. Jammer is dat het daardoor altijd de vraag oproept of de beste schaatsers wel naar Vancouver gaan en of er niet toch ook gekozen zou kunnen worden op sporttechnische gronden.

Lastig. Zeker Erben Wennemars zou nu een belangrijke schakel naast Sven Kramer en Jan Blokhuijzen in de achtervolgingsploeg kunnen zijn, maar volgens de matrix was hij niet geplaatst. Ik ben dan ook praktisch: dit is niet alleen de keuze van de wijze heren van de KNSB geweest maar ook van de coaches van de diverse teams. Die moeten nu ook in de spiegel durven kijken.

Vanaf volgende week gaat het dus ‘los’ in Vancouver. Als schaatsland zou Nederland minimaal 12 medailles moeten kunnen halen. Maar zo optimistisch ben ik nu ook weer niet. Als we er 8 of 9 halen dan mag heel Nederland polonaise gaan lopen in het Holland Heineken Huis. Maar gelukkig hebben we Sven Kramer. Die zet ik al op drie medailles, waarvan 3 goud. Kramer is op de 5 en 10 kilometer van uitzonderlijke klasse. Toch tip ik op die afstanden ook Bob de Jong. Hij heeft zich in alle stilte perfect voorbereid en staat er tiptop voor.

Op de midden en korte afstanden is het verhaal wat ingewikkelder. Daar zullen we zeker meedoen, maar is de concurrentie sterk. Een paar honderdste van een seconde verschil kan het verschil tussen bloemen en tranen betekenen. Even mijn rijtje buitenlandse kanshebbers: Jenny Wolf, Beixing Wang, Sabllikova, Stephanie Beckert. De Canadese dames Groves en Nesbitt, Shani Davis en last but not least Jeremy Wotherspoon. Hij is weer helemaal terug en wil vlammen. En dan zal ik er ook nog aan toevoegen dat er geheid medaillewinnaars zullen zijn die nu op nog geen enkel lijstje staan.

Al met al voorspel ik een ongekend spannend Olympisch schaatstoernooi!

Want als het over Vancouver ging, ging het de afgelopen weken niet alleen over sport, maar ook (of vooral) over triviale zaken als busbanen die geopend werden, narcissen die in bloei stonden, prostituees die vreesden voor een onhandelbare toestroom van olympische toeristen, rode of groene blokjes in de bochten, zwervers op blote voeten en – uiteraard – de Paus, die zijn zegen over het evenement uitsprak. Dat laatste is toch maar mooi meegenomen trouwens…

Nu het evenement – gelukkig – op punt van beginnen staat, wordt de olympische onzin langzaam maar zeker verdrongen door de harde realiteit. Oftewel, door de jacht van ruim 2700 olympiërs uit 82 landen op goud en eeuwige roem. Voor het overgrote deel daarvan zal de Spelen in sportief opzicht uitlopen op een teleurstelling, aangezien er altijd meer verliezers dan winnaars zijn.

Aan alles en iedereen in Vancouver merk je ondertussen dat de spanning toeneemt. Bij sporters, coaches, sponsors, vrijwilligers en media. Iedereen gaat daar anders mee om. De een schiet in de stress, de ander geniet van de olympische chaos en hectiek om hem heen. Sven Kramer, één van de sporters die alle schijnwerpers van de internationale media op zich weet gericht, behoort tot die laatste categorie. Ogenschijnlijk relaxed leeft hij toe naar zijn eerste race, op zaterdag de dertiende, maar ondertussen kan ook hij nauwelijks meer wachten op het moment dat hij daadwerkelijk aan de start wordt geroepen in de Richmond Olympic Oval. Hij voelt zich als een tijger, die behoedzaam zijn prooi besluipt en dan ineens zal toeslaan. Hard en genadeloos. Zo ziet hij het in ieder geval voor zich.

Sven Kramer is op drie afstanden (5000 en 10.000 meter, ploegachtervolging) kansrijk voor olympisch goud en wellicht kan hij ook op de 1500 meter nog voor een stunt zorgen. Vancouver wordt – althans, als het aan hem ligt – tijdelijk omgetoverd tot Svencouver.

In de schaduw van Sven Kramer en ook Shani Davis, die eveneens op vier afstanden uitkomt,
kan echter ook Christine Nesbitt olympische geschiedenis schrijven. De geboren Australische komt op de 1000 en 1500 meter alsmede op de ploegachtervolging in aanmerking voor eeuwige roem. Desondanks gaat de massale aandacht van de internationale media vooralsnog aan de Canadese kopvrouw voorbij. En Nesbitt vindt het prima. Ze voelt zich op haar gemak wanneer ze in relatieve anonimiteit haar vak kan uitoefenen en ook nog eens in de rol van underdog kan kruipen. Hoe lastig dat laatste ook is. ,,Ik zal niet de enige zijn die tijdens de Spelen in topvorm verkeert”, zo probeerde ze eerder deze week de hooggespannen verwachtingen nog enigszins te temperen.

Nesbitt was er vier jaar geleden in Turijn al bij, maar was toen nog een deelneemster in de geest van baron Pierre de Coubertin. ,,Een nobody”, noemde ze zichzelf. Echter, in Vancouver is zij de aangewezen persoon om het thuisland van de ondankbare erfernis van Calgary 1988, toen Canada geen enkele gouden medaille won, af te helpen. Zelf wil ze er in de laatste dagen van haar voorbereiding niet al teveel woorden aan vuil maken. Ze gunt voorlopig anderen een rol in de schijnwerpers. Haar tijd komt nog. Ergens volgende week waarschijnlijk…

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

“In Canada is er bijna geen aandacht aan mijn early tweet besteed, omdat het al veel in de kranten had gestaan. Na weken van speculeren in diverse kranten, las ik op vrijdagmorgen een artikel in de Toronto Star waarin gemeld werd dat Clara vrijdag als vlaggedrager bekend Ggemaakt zou worden, daarna heb ik het in het op twitter geplaatst.” adus Ingrid Paul.

Ingrid vertelt verder, “De aandacht ging hier naar waar het om gaat: naar Clara en de vlag, dat is echt een “big honour” hier en ik was echt zo blij dat zij degene is die het Canadese Team leidt, een team van 210 atleten! Zij was de perfecte keus, en als schaatsers zijn wij hier BEREtrots op.

“In Nederland lijkt het nu of ik het verklapt heb. In de eerste tweet had ik moeten zeggen dat ik het net in de krant gelezen had……en in de (onvolledige tweet) waarin ik zeg dat het een honest mistake was, doelde ik op het feit dat ik het ondanks het in de krant gelezen te hebben niet had moeten tweeten…” hiermee geeft Ingrid gelijk aan dat ze enige tijd niet meer zal twitteren.

Hieronder nog enkele foto’s van het tortse mmoment dat Clara Hughes wordt aangekondigd als vlaggendraagster.

Susan Auch was succesvol op de Spelen. Ze won tweemaal zilver zowel in 1994 als 1998  eindigde ze als tweede op het podium van de 500 meter! Een opvallende overeenkomst met dit jaar is de coach. Net als die Olympische jaren staat de Nederlandse Ingrid Paul op het ijs om de schaatser naar succes te loodsen.

Hopelijk heeft Susan nog enkele tips die het Canadese team succes moeten gaan brengen!

Mooi om te zien is dat iedereen weer enthousiast werd. Een super gevoel van Canadees support ‘going into the Games’ aldus Ingrid Paul.

Straks, over minder dan een maand, wordt in Vancouver het Olympisch vuur ontstoken. En kunnen duizenden sporters eindelijk de kroon op hun werk proberen te zetten, nadat ze in de meeste gevallen enkele jaren hebben getraind om überhaupt zover te komen. Minstens zoveel sporters zagen hun route naar de Olympus echter doodlopen.

Erben Wennemars bijvoorbeeld. Tijdens het Olympisch kwalificatietoernooi in Heerenveen kwam hij eind vorige maand 0,01 tekort voor een startbewijs op de 1500 meter (en daarmee ook deelname aan de ploegachtervolging). Weg droom, weg kans op die felbegeerde gouden plak. 0,01 Seconden. Met je ogen knipperen neemt meer tijd in beslag. Iedere vier jaar zorgt de Olympische afvalrace voor onvergetelijke momenten. Winnen en verliezen is de essentie van sport, maar vaak is het verdriet van de verliezer mooier om te zien dan de euforie van de winnaar. Denk maar aan de tranen van Wennemars na zijn verloren race of aan zijn stille aftocht in de catacomben van Thialf.

Canada heeft inmiddels bekend gemaakt welke zestien schaatsers hun land vertegenwoordigen. Grote namen als Cindy Klassen, Jeremy Wotherspoon, Christine Nesbitt en Denny Morrison verkeren niet langer in onzekerheid en kunnen zich nu volledig gaan focussen op hun Olympische goudjacht.

Zover zijn we in Nederland nog niet. Het Olympisch kwalificatietoernooi is weliswaar achter de rug, maar het selecteren gaat gewoon door. Het volgende kwalificatietoernooi (AKT II) staat alweer voor de deur. Hier moet topsport eerlijk en rechtvaardig zijn. En dus komen we zelfs in een Olympisch schaatsseizoen om in selectiewedstrijden, skate-offs, reskates, mitsen, maren en andere voorbehouden. Overal ter wereld worden enkel de toppers beschermd, maar alleen in Nederland ook de nummers acht, negen en tien. Oftewel, polderen in z’n puurste vorm.

Drievoudig Olympisch kampioene Marianne Timmer is vanzelfsprekend één van de schaatssters voor wie het wel terecht is dat ze een tweede kans krijgt. Medio november kwam ze tijdens de World Cup in Heerenveen ongelukkig ten val, nadat ze geprobeerd had haar Chinese tegenstandster Jing Yu te ontwijken. Haar carrière leek in eerste instantie ten einde, maar met de veerkracht, wilskracht en dynamiek van een ware kampioene richtte zij zich op en verschijnt ze vrijdag en maandag alweer aan de start van de ingelaste kwalificatiewedstrijden op de 500 en 1000 meter. Alleen al het feit dat ze weer op het ijs staat, is een Olympische medaille waard. Daadwerkelijke plaatsing voor de Spelen zou helemaal een stunt van jewelste betekenen. Maar juist daar heeft Timmer al gedurende haar hele carrière patent op.

Na afloop van deze kwalificatiewedstrijden in Heerenveen is het nog maar zeer de vraag of de Nederlandse schaatsafvaardiging dan eindelijk volledig rond is. Immers, de affaire Ronald Mulder wacht nog altijd op een oplossing. De sprinter van APPM beleefde dit seizoen zijn internationale doorbraak, verbeterde het Nederlandse record van zijn leermeester Gerard van Velde, eindigde bij een World Cup zelfs op het podium en zou in Vancouver een geduchte outsider kunnen zijn voor eeuwige roem. Echter, Mulder dreigt het slachtoffer te worden van het moeras aan regels dat de KNSB heeft aangelegd om iedereen, inclusief zichzelf, in bescherming te nemen.

Mulder voldeed aan alle voorwaarden voor uitzending naar Vancouver, maar sportkoepel NOC*NSF mag maximaal tien mannen inschrijven voor het Olympisch schaatstoernooi en dus trok men als eerste een streep door zijn naam ten gunste van een extra reserve voor de ploegachtervolging. Op die afstand heeft Nederland immers grote kans op een medaille. De regels van de ISU zijn duidelijk. Deelnemers aan de ploegachtervolging moeten ook individuele kwalificatie hebben afgedwongen. De KNSB onderzoekt momenteel alle mogelijkheden om die regel, desnoods op slinkse wijze, te omzeilen. Inderdaad, zelfs als dat ten koste gaat van Ronald Mulder. De Olympische gedachte van fair play is soms ver te zoeken in Nederland Selectieland.

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

Ik heb zelf wel genoten van het AKT, het Aegon Kwalificatie Toernooi, in de laatste dagen van december. Er is in de media veel kritiek geweest op de wijze waarop daar is geselecteerd voor Vancouver. Samen met de coaches, laat dat duidelijk zijn, heeft de technische leiding van de KNSB met een aantal wetenschappers een prestatiematrix opgesteld om objectief te meten. Dat moet in Nederland wel, want de prestatiedichtheid in Nederland is zo groot dat we ook met 30 sporters naar Vancouver zouden kunnen. Formuleer dan maar eens objectieve criteria. Achteraf kunnen we concluderen dat dit een te theoretische aanpak is geweest.

Ook de kalender van de ISU in november en december met betrekking tot de World Cup’s was niet in het voordeel van Nederland met reizen naar Salt Lake City en Calgary en een verder overvol WC-programma. Ik blijf me erover verbazen hoe weinig de ISU zich aantrekt van de wensen van coaches en sporters en hoe weinig invloed schaatsland Nederland kan uitoefenen in die Internationale Schaats Unie. In het Olympisch jaar is een zorgvuldige planning van het grootste belang. Dat moeten bestuurders zich ook realiseren.

Ondertussen weten we nu nog steeds niet wie er allemaal naar Vancouver gaan. Pas na 25 januari gaan de definitieve inschrijvingen de deur uit, want op 22 en 25 januari is er nog weer een AKT 2 waar de laatste plaatsen worden ingevuld. Ik word daar niet vrolijk van. In belangrijke schaatslanden als Canada en de Verenigde Staten staat de selectie al langer vast en kunnen de sporters in alle rust naar de Olympische Spelen toeleven. Dit is alleen op te lossen door voor het AKT alleen de absolute topper ( bv, Sven ) aan te wijzen en vervolgens de uitslag van het AKT te volgen met alle gevolgen van dien in Nederland Schaatsland met alle toppers en aanstaande toppers. We worden op deze manier het slachtoffer van onze enorme prestatiedichtheid. Een lastig dilemma.

Afgelopen weekend waren we in Hamar voor het EK. In een Olympisch jaar staat dat toernooi altijd wat in de schaduw, maar ik wil toch Sven Kramer feliciteren met zijn Europese titel en Ireen Wüst met haar tweede plaats. Sven was goed, niet super in Hamar. Maar dat laatste was ook niet nodig. Hij is op zijn basisniveau Europees kampioen geworden. Dat is niet erg. Sven staat het hele seizen onder grote druk en zijn focus ligt op Vancouver en de WK allround. Toch vielen mij in Hamar wel een aantal dingen op. Het internationale allround-schaatsen dreigde de afgelopen jaren toch een beetje weg te zakken, maar je ziet nu toch een aantal nieuwkomers aan het front zoals de Rus Ivan Skobrev, de Fransman Alexis Contin en natuurlijk Jan Blokhuijsen van VPZ. Ook Renz Rotteveel, die als gewestelijk rijder meedeed, kon zich meten met de rijders uit de merken teams.

Samen met de gevestigde orde (Bøkko, Olde Heuvel en Fabris) heb je daarmee toch een aantal allrounders van behoorlijk niveau, die het Sven de komende jaren nog moeilijk kunnen gaan maken. Op dit moment steekt Sven Kramer echter nog met kop en schouders boven de rest uit. Bij de vrouwen was ik tevreden over het rijden van Ireen Wust. Zij werd tweede achter Sablikova, maar liet een goede indruk achter. Zeker op de 1500 meter deed ze het prima. Jorien Voorhuis en Diane Valkenburg reden verdienstelijk, maar Paulien van Deutekom viel andermaal zeer tegen. Ik vind het onbegrijpelijk dat ze al twee jaar in dezelfde situatie zit, dat valt ook de begeleidingsstaf aan te rekenen.

© 2010 Linkit / Ab Krook