De Spelen in Vancouver waren in ieder geval niet saai. Nog voordat het vuur in de hoofdstad van British Columbia was ontstoken, hadden de Spelen al een leven geëist. De Georgische rodelaar Nodar Koemaritasjvili verongelukte tijdens een trainingsrun op de gevaarlijke baan van Whistler.
Ook op sportief gebied was er de afgelopen twee weken volop dramatiek. Het olympisch schaatstoernooi spande daarbij de kroon. Er was de klucht met de dweilmachines en de haperende startpistolen, er was – met dank aan Gerard Kemkers – de fatale wissel van Sven Kramer op de tien kilometer, er waren tal van verrassingen, veelal van Zuid-Koreaanse makelij, er was een kolderieke buiteling van Anni Friesinger op de ploegachtervolging en er was – last but not least – Canadees schaatsgoud in eigen land.

Daarmee werd afgerekend met een olympische traditie, die voor Canada een obsessie dreigde te worden. Nog nooit had Canada op Spelen in eigen land (Montreal ‘76, Calgary ‘88) een gouden medaille veroverd. Maar Christine Nesbitt (1000 m) en de mannen-achtervolgingsploeg braken wat dat betreft de ban. De Spelen waren – althans op sportief vlak – sowieso succesvol voor het gastland, dat 26 medailles veroverde, waarvan 16 gouden. De belangrijkste gouden plak voor de Canadezen was – met afstand – de sensationale winst van de ijshockeyers. In de finale tegen de Verenigde Statende scoorde Sven Kramers look-a-like Sidney Crosby de winnende goal, in overtime nog wel.

Afgezien van het sportieve aspect zal het gastland met gemengde gevoelens terugkijken op de twee veelbewogen weken in Vancouver. In diverse buitenlandse media werden de Spelen zelfs al de slechtste ooit genoemd, een predikaat dat was voorbehouden aan de chaotische olympische afleveringen van Atlanta en Montreal. Aanleiding van de massale kritiek was de reeks aan incidenten: het ongeval van de Georgische rodelaar, de technische missers tijdens de openingsceremonie, het slechte weer en het gebrek aan sneeuw op Cypress Mountain, de falende tijdwaarneming bij het biathlon en het geblunder met de dweilmachines bij de schaatswedstrijden. Het hartverwarmende enthousiasme van de sportgekke Canadezen maakte echter een hoop goed. En, ach, wat zouden de Spelen zijn zonder incidenten?

Voor Nederland verliepen de Spelen aanzienlijk minder succesvol dan vooraf verwacht. In de aanloop had chef de mission Henk Gemser zich laten ontvallen dat hij hoopte op een recordscore van 12 medailles, maar de oranje-afvaardiging bleef steken op acht plakken, waarvan viermaal goud. De score had hoger kunnen (en moeten) uitvallen als de belegeiding van kopman Sven Kramer geen fatale steken had laten vallen. Eerst was er de al gememoreerde blunder van Gerard Kemkers, later stond een gemankeerde voorbereiding op de ploegachtervolging een gouden resultaat in de weg, hetgeen vooral bondscoach Wopke de Vegt aangerekend dient te worden. De olympische ambitie om structureel in de top-tien van de wereld te eindigen kan in ieder geval weer een aantal jaren de koelkast in…

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

De Olympische Spelen in Vancouver zijn ruim een week oud, maar saai is het nog geen dag geweest. Bij het ontsteken van de vlam ging het al mis, een Georgische rodelaar verongelukte en ondertussen bleef de zon lekker schijnen en de sneeuw verder smelten. Ook het schaatsen haalde bijna dagelijks de headlines in Canada.

In de overdekte Richmond Olympic Oval werd prachtige sport geleverd en viel op sportief vlak slechts een enkele (Zuid-Koreaanse) verrassing te noteren. Huizenhoge favorieten als Sven Kramer Shani Davis, Martina Sábliková en Christine Nesbitt hebben vooralsnog gedaan wat van hen verwacht werd. Dat laatste gold echter niet voor de organisatie, die aan de lopende band blunderde. En bleef blunderen.

Tijdwaarneming, startpistolen en dweilmachines, niets leek de voorbije week te functioneren. Schaatsers die met het vooruitzicht op eeuwige roem vier jaar lang keihard hadden getraind zagen hun olympische droom in duigen vallen door falende amateurs tot op het allerhoogste niveau. Voor de ogen van de tv-camera’s trokken IOC-baas Jacques Rogge en ISU-voorzitter Ottavio Cinquanta wit weg als zich weer een incident voordeed.

Gefaald wordt er echter op alle niveaus en in alle gelederen. Denk aan Erica Terpstra, de voorzitter van NOC*NSF die met een glaasje of wat teveel op in het Holland Heineken House, ook wel de Hopeloze Huldigings Hut genoemd, meende een radio-interview te moeten geven. Het was een feest om naar Erica te luisteren (’Jujie sij sjeweldig’) en iedereen in Vancouver heeft er hartelijk om gelachen, maar het boegbeeld van de nationale sport had er beter aan gedaan voor deze ene keer haar mond te houden. En de falende persvoorlichters van NOC*NSF hadden juist nu een keer hun mond niet moeten houden en arme Erica voor deze afgang moeten behoeden. In plaats daarvan stonden ze erbij en keken ze ernaar. Overigens maakte Erica een grandioze opmerking toen ze de volgende ochtend, met een lichte kater, aan haar optreden werd herinnerd. ,,Ach jongens”, zo sprak ze, ,,je moet het nuchter bekijken…”

Nuchter bekeken is NOC*NSF sowieso een club om olympisch gek van te worden. Niet gehinderd door enige ervaring of kennis van zaken probeert men rond de Nederlandse (schaats)medailles alles naar haar hand te zetten. Met een averechts effect. Mensen die al jarenlang meelopen in het schaatsen worden achteloos aan de zijlijn geparkeerd, of het nou sponsors, bestuurders, voorlichters of journalisten zijn. Zelfs een shorttracker die uitgeschakeld is en graag zijn verhaal wil vertellen aan de schrijvende pers wordt na een minuuttje al door een vrouwtje van NOC*NSF aan zijn jasje meegetrokken. Weg van de pers. Waarom? Niemand die het weet.

Dit zijn de Spelen en dus moet alles gebeuren volgens de spelregels van NOC*NSF. Met als gevolg dat iedereen gillend gek wordt. Het schijnt erbij te moeten horen. Helaas.

Ondertussen worden in de internationale media de Spelen in Vancouver al aangeduid als de slechtste ooit, een dubieuze vermelding die Atlanta 1996 en Montreal 1976 in het verleden al eens kregen opgespeld. Men heeft nog ruim een week om die blamage te voorkomen.

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

Want als het over Vancouver ging, ging het de afgelopen weken niet alleen over sport, maar ook (of vooral) over triviale zaken als busbanen die geopend werden, narcissen die in bloei stonden, prostituees die vreesden voor een onhandelbare toestroom van olympische toeristen, rode of groene blokjes in de bochten, zwervers op blote voeten en – uiteraard – de Paus, die zijn zegen over het evenement uitsprak. Dat laatste is toch maar mooi meegenomen trouwens…

Nu het evenement – gelukkig – op punt van beginnen staat, wordt de olympische onzin langzaam maar zeker verdrongen door de harde realiteit. Oftewel, door de jacht van ruim 2700 olympiërs uit 82 landen op goud en eeuwige roem. Voor het overgrote deel daarvan zal de Spelen in sportief opzicht uitlopen op een teleurstelling, aangezien er altijd meer verliezers dan winnaars zijn.

Aan alles en iedereen in Vancouver merk je ondertussen dat de spanning toeneemt. Bij sporters, coaches, sponsors, vrijwilligers en media. Iedereen gaat daar anders mee om. De een schiet in de stress, de ander geniet van de olympische chaos en hectiek om hem heen. Sven Kramer, één van de sporters die alle schijnwerpers van de internationale media op zich weet gericht, behoort tot die laatste categorie. Ogenschijnlijk relaxed leeft hij toe naar zijn eerste race, op zaterdag de dertiende, maar ondertussen kan ook hij nauwelijks meer wachten op het moment dat hij daadwerkelijk aan de start wordt geroepen in de Richmond Olympic Oval. Hij voelt zich als een tijger, die behoedzaam zijn prooi besluipt en dan ineens zal toeslaan. Hard en genadeloos. Zo ziet hij het in ieder geval voor zich.

Sven Kramer is op drie afstanden (5000 en 10.000 meter, ploegachtervolging) kansrijk voor olympisch goud en wellicht kan hij ook op de 1500 meter nog voor een stunt zorgen. Vancouver wordt – althans, als het aan hem ligt – tijdelijk omgetoverd tot Svencouver.

In de schaduw van Sven Kramer en ook Shani Davis, die eveneens op vier afstanden uitkomt,
kan echter ook Christine Nesbitt olympische geschiedenis schrijven. De geboren Australische komt op de 1000 en 1500 meter alsmede op de ploegachtervolging in aanmerking voor eeuwige roem. Desondanks gaat de massale aandacht van de internationale media vooralsnog aan de Canadese kopvrouw voorbij. En Nesbitt vindt het prima. Ze voelt zich op haar gemak wanneer ze in relatieve anonimiteit haar vak kan uitoefenen en ook nog eens in de rol van underdog kan kruipen. Hoe lastig dat laatste ook is. ,,Ik zal niet de enige zijn die tijdens de Spelen in topvorm verkeert”, zo probeerde ze eerder deze week de hooggespannen verwachtingen nog enigszins te temperen.

Nesbitt was er vier jaar geleden in Turijn al bij, maar was toen nog een deelneemster in de geest van baron Pierre de Coubertin. ,,Een nobody”, noemde ze zichzelf. Echter, in Vancouver is zij de aangewezen persoon om het thuisland van de ondankbare erfernis van Calgary 1988, toen Canada geen enkele gouden medaille won, af te helpen. Zelf wil ze er in de laatste dagen van haar voorbereiding niet al teveel woorden aan vuil maken. Ze gunt voorlopig anderen een rol in de schijnwerpers. Haar tijd komt nog. Ergens volgende week waarschijnlijk…

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

Straks, over minder dan een maand, wordt in Vancouver het Olympisch vuur ontstoken. En kunnen duizenden sporters eindelijk de kroon op hun werk proberen te zetten, nadat ze in de meeste gevallen enkele jaren hebben getraind om überhaupt zover te komen. Minstens zoveel sporters zagen hun route naar de Olympus echter doodlopen.

Erben Wennemars bijvoorbeeld. Tijdens het Olympisch kwalificatietoernooi in Heerenveen kwam hij eind vorige maand 0,01 tekort voor een startbewijs op de 1500 meter (en daarmee ook deelname aan de ploegachtervolging). Weg droom, weg kans op die felbegeerde gouden plak. 0,01 Seconden. Met je ogen knipperen neemt meer tijd in beslag. Iedere vier jaar zorgt de Olympische afvalrace voor onvergetelijke momenten. Winnen en verliezen is de essentie van sport, maar vaak is het verdriet van de verliezer mooier om te zien dan de euforie van de winnaar. Denk maar aan de tranen van Wennemars na zijn verloren race of aan zijn stille aftocht in de catacomben van Thialf.

Canada heeft inmiddels bekend gemaakt welke zestien schaatsers hun land vertegenwoordigen. Grote namen als Cindy Klassen, Jeremy Wotherspoon, Christine Nesbitt en Denny Morrison verkeren niet langer in onzekerheid en kunnen zich nu volledig gaan focussen op hun Olympische goudjacht.

Zover zijn we in Nederland nog niet. Het Olympisch kwalificatietoernooi is weliswaar achter de rug, maar het selecteren gaat gewoon door. Het volgende kwalificatietoernooi (AKT II) staat alweer voor de deur. Hier moet topsport eerlijk en rechtvaardig zijn. En dus komen we zelfs in een Olympisch schaatsseizoen om in selectiewedstrijden, skate-offs, reskates, mitsen, maren en andere voorbehouden. Overal ter wereld worden enkel de toppers beschermd, maar alleen in Nederland ook de nummers acht, negen en tien. Oftewel, polderen in z’n puurste vorm.

Drievoudig Olympisch kampioene Marianne Timmer is vanzelfsprekend één van de schaatssters voor wie het wel terecht is dat ze een tweede kans krijgt. Medio november kwam ze tijdens de World Cup in Heerenveen ongelukkig ten val, nadat ze geprobeerd had haar Chinese tegenstandster Jing Yu te ontwijken. Haar carrière leek in eerste instantie ten einde, maar met de veerkracht, wilskracht en dynamiek van een ware kampioene richtte zij zich op en verschijnt ze vrijdag en maandag alweer aan de start van de ingelaste kwalificatiewedstrijden op de 500 en 1000 meter. Alleen al het feit dat ze weer op het ijs staat, is een Olympische medaille waard. Daadwerkelijke plaatsing voor de Spelen zou helemaal een stunt van jewelste betekenen. Maar juist daar heeft Timmer al gedurende haar hele carrière patent op.

Na afloop van deze kwalificatiewedstrijden in Heerenveen is het nog maar zeer de vraag of de Nederlandse schaatsafvaardiging dan eindelijk volledig rond is. Immers, de affaire Ronald Mulder wacht nog altijd op een oplossing. De sprinter van APPM beleefde dit seizoen zijn internationale doorbraak, verbeterde het Nederlandse record van zijn leermeester Gerard van Velde, eindigde bij een World Cup zelfs op het podium en zou in Vancouver een geduchte outsider kunnen zijn voor eeuwige roem. Echter, Mulder dreigt het slachtoffer te worden van het moeras aan regels dat de KNSB heeft aangelegd om iedereen, inclusief zichzelf, in bescherming te nemen.

Mulder voldeed aan alle voorwaarden voor uitzending naar Vancouver, maar sportkoepel NOC*NSF mag maximaal tien mannen inschrijven voor het Olympisch schaatstoernooi en dus trok men als eerste een streep door zijn naam ten gunste van een extra reserve voor de ploegachtervolging. Op die afstand heeft Nederland immers grote kans op een medaille. De regels van de ISU zijn duidelijk. Deelnemers aan de ploegachtervolging moeten ook individuele kwalificatie hebben afgedwongen. De KNSB onderzoekt momenteel alle mogelijkheden om die regel, desnoods op slinkse wijze, te omzeilen. Inderdaad, zelfs als dat ten koste gaat van Ronald Mulder. De Olympische gedachte van fair play is soms ver te zoeken in Nederland Selectieland.

Frank Woestenburg (sportverslaggever De Telegraaf)

Wellicht ten overvloede: het gaat hier niet over schaatsen, maar over atletiek.

Twee weken zat ik in het Olympisch Stadion van Berlijn om verslag te doen van het WK atletiek. Ik zag atleten in actie uit alle windstreken. Uit Rusland en de Verenigde Staten, uit Kenia en Ethiopië en natuurlijk uit Jamaica. Kortom, de traditionele grootmachten in de atletiek. Maar tegelijkertijd waren er sporters uit landen als Amerikaans Samoa, Afghanistan, Panama en Bahrein, oftewel de zogenoemde exoten.

Een vergelijking met het schaatsen ligt niet voor de hand. Toch dwaalden mijn gedachten op de tribune op een gegeven moment af. Terwijl ik pseudo-geconcentreerd de vergeefse pogingen van een allesbehalve getalenteerde hoogspringer uit Syrië trachtte te volgen om de aanvangshoogte van 2,10 meter te bedwingen, dacht ik aan ijs in Thialf, aan moeilijke wissels, aan schreeuwende coaches met twee vingers omlaag en, ik geef het niet graag toe, zelfs aan Kleintje Pils. Maar ik dacht vooral aan de exoten in de schaatssport. De verdwenen exoten, wel te verstaan.

We hadden ooit Antonio Gomez, de aandoenlijke krabbelaar uit Spanje die de grootst mogelijke moeite had met het klassieke pootje-over en in de jaren zeventig steevast voor een komische noot op de grote toernooien zorgde. In het schaatsen wordt hij nog steeds node gemist. Tegenwoordig is er een Argentijn, die in Nederland meer publiciteit krijgt vanwege het feit dat prinses Máxima een achternicht van hem schijnt te zijn dan vanwege zijn kwaliteiten op het ijs, maar dat is het dan wel.

In het kader van een televisieprogramma leidde Bart Veldkamp een aantal jaren geleden een aantal atleten uit Kenia op tot ware langebaanschaatsers. Ze hadden een droom en wilden naar de Olympische Winterspelen in Vancouver. Een beetje een merkwaardige droom voor een Keniaan, maar goed, het leverde wel vermakelijke televisie op. Inmiddels zijn met het programma ook de klûners uit Kenia uit ons gezichtsveld verdwenen en staat vast dat het olympisch schaatstoernooi het ook komende winter zonder Afrikaanse inbreng zal moeten stellen.

In de atletiek worden de vijf en tien kilometer steevast gedomineerd door Afrikanen, de laatste jaren vooral door Kenenisa Bekele uit Ethiopië. In het schaatsen hebben we Sven Kramer, die op beide afstanden ogenschijnlijk onverslaanbaar is. Heeft Bekele geluk dat Kramer zich nooit volledig op de Moeder der Sporten heeft toegelegd of is het andersom en moet Kramer zich gelukkig prijzen dat men in Ethiopië niet eens weet wat ijs is?

Na zijn gouden medailles op de 100, 200 en 4×100 meter werd de Jamaicaanse sprinter Usain Bolt in Berlijn de vraag voorgelegd of hij in de toekomst uitstapjes naar andere disciplines als de 400 meter of het verspringen zou overwegen. Hij stond er niet onwelwillend tegenover. Immers, een nieuwe uitdaging van tijd tot tijd kan nooit kwaad, erkende hij. Ik kijk ernaar uit, maar persoonlijk zou ik Bolt liever eens met een paar echte Vikings onder zijn voeten aan het werk willen zien op de ijsbaan. Eerst snel even dat vermaledijde pootje-over onder de knie krijgen en dan gewoon de competitie aangaan uiteraard, met de allerbesten uit een andere wereld. Jeremy Wotherspoon tegen Usain Bolt op de 500 meter. Oftewel, ‘The Spoon’ tegen ‘Lightning Bolt’, een mooiere affiche bestaat niet!

© 2009 Linkit / Frank Woestenburg, verslaggever Telegraaf

Iedereen is blij, iedereen wordt wereldkampioen. Of althans, denkt dat te kunnen gaan worden. Er zijn geen blessures, geen tegenslagen, geen wedstrijdzenuwen, geen hoge verwachtingen, zelfs geen journalisten met lastige vragen. En in de verte gloort eeuwige olympische roem.  Het is voor schaatsers  en coaches zonder twijfel de meest  ontspannen periode van het jaar.  Er wordt gelachen en gedold en tussen de bedrijven door staan er ontspannen trainingen op het programma, niet zelden in exotische oorden onder aangename (lees: zonnige) omstandigheden. Kortom, het leven van een schaatser lijkt één grote vakantie.

Maar soms zijn er van die momenten dat je een schaatser allerminst benijdt.  Zelfs in de zomermaanden.

Vorige maand nog smaakte mij het genoegen op bezoek te gaan bij de schaatsploeg van TVM, dat een trainingskamp had belegd in Denemarken. In Slagelse, om precies te zijn. Je scheen er lekker te kunnen skeeleren. Ik had nog nooit van Slagelse gehoord, maar stelde me onbewust een klein pittoresk dorpje voor dat moeiteloos gepast zou hebben in een van de vele sprookjes van Hans Christian Andersen.  De schaatsers van TVM waren in diezelfde valkuil getrapt, vernam ik later.

Aangekomen in het hotel van de schaatsers kon ik een gevoel van medelijden niet onderdrukken. Zelden zo’n treurig onderkomen gezien, gelegen op een industrieterrein langs  de snelweg. In eerste instantie dacht ik nog dat mijn tomtom mij de verkeerde kant had opgestuurd, maar net toen ik wilde omdraaien ontdekte ik direct achter de parkeerplaats van een grote supermarkt een somber ogende blokkendoos. Jawel, het hotel.

De locatie was dramatisch, het donkere  interieur  om depressief van te worden en de sfeer in de ploeg licht geprikkeld. Een schaatser sprak sarcastisch van gedwongen detentie, van een strafkamp in plaats van een trainingskamp. Een ander bekende hartgrondig gevloekt te hebben toen hij het hotel voor de eerste keer was binnengewandeld in de wetenschap dat hij er twee weken zou moeten verblijven.  Omdat je er in de buurt zo lekker kon skeeleren. Even was ik blij geen schaatser te zijn. Ik wandelde na een paar uurtjes alweer de deur uit. Als een vrij man, op weg naar huis.

Maar eerlijk is eerlijk, het kan ook anders. De Canadese ploeg van coach Ingrid Paul begon de voorbereiding op een olympische winter in het sprookjesachtige decor van Whistler, het toeristische wintersportoord ten noorden van Vancouver waar tijdens de Winterspelen de buitensporten worden afgewerkt . Na Whistler stond er nog een aantal korte kampen in de fraaie natuur van British Columbia op het programma.  Een van de laatste uitgekozen locaties was in Okanagan Valley, één van de bekendste wijnstreken  van Canada met een bijna tropisch klimaat.

Inderdaad, soms zijn er van die momenten dat je een schaatser bijna zou gaan benijden.

© 2009 Linkit / Frank Woestenburg, verslaggever Telegraaf

Ook nergens anders ter wereld wordt alles nauwgezet in de gaten gehouden door een witte uil, sinds het WK afstanden zonder twijfel de bekendste uil ter wereld. In ieder geval alle Nederlandse media besteedden uitgebreid aandacht aan het diertje, dat zich sinds de bouw van de baan tussen de houten plinten van het dak heeft verschanst. De NOS toonde de uil zelfs in slow-motion, als bewijs dat hij wel degelijk bestond.

De schaatsers genoten van de attractie. In Nederland werd er bij Domino Day ooit een mus neergeschoten, omdat het vogeltje als een serieuze bedreiging werd gezien voor de totale operatie. Door hem (of haar) zouden de dominostenen verkeerd of te vroeg kunnen vallen, hetgeen een live tv-uitzending in de soep zou laten lopen.

Maar schaatsers zijn over het algemeen vredelievende mensen. Althans, niemand die opperde om de witte uil van de Oval te laten doodschieten, omdat de uitwerpselen een mogelijk gevaar zouden kunnen opleveren. En dat terwijl de meesten het verhaal van Hilbert van der Duim kennen, die ooit – in 1981 – tijdens een EK allround ten val kwam. Volgens eigen zeggen door toedoen van vogelpoep. Het verhaal werd breed uitgemeten in de kranten van die tijd. Jaren later verklaarde Van der Duim dat de vogelpoep verzonnen was, maar dat laatste wilde niemand weten. Het oorspronkelijke verhaal was namelijk veel mooier.

De hoofdrolspeler van het WK afstanden was in mijn ogen dan ook de witte uil, samen met Sven Kramer die drie gouden plakken veroverde (op de vijf en tien kilometer alsmede op de ploegachtervolging). Ook de Canadese ploeg kwam goed uit de verf, met de titels van Christine Nesbitt op de 1000 meter en de vrouwen op de ploegachtervolging als belangrijkste wapenfeiten.

Voor het dieptepunt van het toernooi tekent Kristina Groves. Of eigenlijk de hoofdscheidsrechter. De Canadese stak op de 1500 meter met kop en schouders boven de rest uit, maar werd na afloop gediskwalificeerd omdat ze in de bocht een blokje had geraakt. Opmerkelijk is dat voorafgaand aan het toernooi de meeste coaches zich nog hadden uitgesproken tegen diskwalificatie na een dergelijk vergrijp. De sanctie was in hun ogen veel te zwaar en een tijdstraf of een gele kaart zou in hun ogen een betere oplossing zijn. Gianni Romme, de coach van Anni Friesinger die later op het podium het goud kreeg omgehangen, vertelde dat uitgerekend Canada niet wilde dat er aan de regel getornd zou worden. Waarschijnlijk wordt daar inmiddels anders over gedacht.

Overigens maakte Anni Friesinger een mooi gebaar toen ze op het podium de hoogste trede had beklommen. Ze haalde haar schouders op, alsof ze wilde zeggen: sorry, ik kan hier ook niets aan doen. Voor haar was Kristina Groves de winnares. En zo dacht eigenlijk iedereen erover.

© 2009 Linkit / Frank Woestenburg, verslaggever Telegraaf

Over de kerken kan ik niet oordelen, maar met de discotheek en zeker met de ijsbaan was niets mis. Dat laatste gold helaas niet voor het hotel (Hotel Kolomna) waar ik was ondergebracht. Althans, niet voor de negende verdieping. De etage was eigenlijk tijdelijk gesloten en stond op de nominatie om grondig gerenoveerd te worden (sloop had me een betere optie geleken), maar vanwege een groot aantal overboekingen werden gasten die de pech hadden om laat te arriveren alsnog veroordeeld tot De Negende. U begrijpt het al, ik had pech.

Mijn deur (kamer 914) hing scheef in de sponning en kon niet op slot. Gordijnen voor de (tochtende) ramen ontbraken, het stinkende tapijt op de vloer had dezelfde kleur als het water uit de kraan: bruin. En de elektriciteit deed het vaker niet dan wel, waardoor ik ’s nachts – gehuld in thermisch ondergoed én een joggingpak – onder twee dikke dekens nog steeds lag te rillen van de kou. Het was met recht een onvergetelijke ervaring.

Afgelopen weekeinde werd er in Kolomna wederom geschaatst, ditmaal door de sprinters. Indrukwekkend was – naast de twee bronzen plakken van Christine Nesbitt op de 1000 meter – vooral de dubbelslag van Denny Morrison op deze afstand. De pupil van trainer Marcel Lacroix is de afgelopen jaren als een sluipmoordenaar naar de top geslopen en geldt straks – zoals het er nu uitziet – als een belangrijke gegadigde voor olympisch eremetaal. De vraag is in hoeverre dat laatste ook geldt voor zijn landgenoten Jeremy Wotherspoon, Mike Ireland en Cindy Klassen. De grote namen van het Canadese schaatsen werken in relatieve stilte aan hun comeback. Wotherspoon en Ireland raakten bij de eerste World Cup van het seizoen in Berlijn zwaar geblesseerd als gevolg van een valpartij. Beiden klapten met hoge snelheid tegen de luchtkussens.

Sinds Erben Wennemars bij het WK sprint in Moskou eveneens zwaar geblesseerd raakte, nadat hij onzacht in aanraking met de boarding was gekomen, is in Nederland de discussie over de kwaliteit van de boardings nieuw leven in geblazen. TVM-coach Gerard Kemkers riep meteen op tot een nieuw onderzoek, daarbij gesteund door de meeste collega-coaches. In Kolomna deed ook Mike Crowe, de coach van Wotherspoon, een duit in het zakje. ,,Als er in Berlijn niets verandert, kom ik daar in elk geval nooit meer”, zo las ik een citaat uit zijn mond.

Het valt te hopen dat de ISU de signalen van schaatsers en coaches eindelijk eens serieus neemt en de bochtenbeveiliging hoog op de agenda zet. Duidelijk is dat er genoeg mogelijkheden zijn om de impact van een val te verminderen en daarmee de risico’s op zware blessures te verkleinen.

Over risico’s gesproken. Met de negende verdieping van Hotel Kolomna is het uiteindelijk – wonder boven wonder – toch nog goed gekomen trouwens. Nu de luchtkussens nog…

(c) 2009 LinkiT / Frank Woestenburg, verslaggever Telegraaf